Weer verder met ‘Hölderlin, biografie van een mysterieuze
dichter’ van Rüdiger Safranski.
Verder met
Hoofdstuk 12
‘De gewenste situatie – alleen met Landauer – deed zich niet voor, en Susette
kon daarom alleen maar vermoeden
dat een verhuizing naar Stuttgart kennelijk door zijn ‘landgenoten’ op touw
werd gezet. Dat beangstigde haar ener-
zijds, maar anderzijds stelde het haar ook gerust, want Stuttgart, schrijft ze,
was bij wijze van spreken slechts een
‘pleziertochtje’ ver. ‘Verder weg ga je toch nooit van mij? – Nooit
helemaal?’ (Id.)
Net als Hölderlin kreeg ook Susette snel vertrouwen in Landauer, want in
maart kwam ze op de gedachte ‘of we
in de toekomst in geval van nood niet via meneer Landauer bericht van elkaar
kunnen krijgen’ (MA II, 860). Landau-
er kwam in de daaropvolgende tijd nog enkele malen naar Frankfurt, ook naar huize
Gontard, maar we weten niet
of het contact in de door Susette gewenste zin werd gebruikt.
Christian Landauer was van dezelfde leeftijd als Hölderlin en ontving te
zijnen huize vooral kunstenaars, schrijvers
en geleerden. Er werd gemusiceerd, voorgelezen en over politiek gedebatteerd.’
(Bladzijde 179) Morgen verder met dit hoofdstuk 12.