Willem Broens

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Om er alles uit te ademen wat ik heb gezien, gehoord, geroken. Geloof je mij? Heb je een wijsvinger en een middelvinger? Soms loop je gedachteloos op straat, gestuurd door je voeten. Je baant je een wegdoor hetmarktplein en bijna onmerkbaar raakt iets je arm aan – iets wat…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Soms liegt zelfs het wateroppervlak. Het beweegt naar links terwijl destroming je een andererichting uit zuigt. De stad uit, de wereld in. Een feit is dat de worteldraden niet meer uit mijn voeten komen, maar uit mijnhoofd. Wild, on-stuitbaar, alle kanten uit. Zich volzuigend met alles wat ze horen,…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Het is de grond zelf die me te voorschijn duwt. Eerst het hoofd, dan deschouders. Tot ik totde enkels opgeduwd ben. Jarenlang met de enkels in de grond. Elke lente nestelendezelfdevogels in mijn haren. Dezelfde geuren en geluiden. Het gezoem van dezelfdeinsecten.   Roerloos. In de blakende zon. Onder een geselende…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘De bloedbaan van de rivier. De ademhaling van de boomkruinen. Er is een bruggetjes dat boven het zwarte water hangt. Je buigt even door deknieën. Je ademt inen springt. Op de hurken versteend op de reling. Met gesloten ogen. In evenwicht.Je wacht, Tothet zover is. Het water als een…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Het zijn niet alleen herfstbladeren die naar de bodem van de Lac d’Amourzinken. We weten dat allesminder weegt in water. Ook verdriet. Het is een stilzwijgende afspraak dat we één keer per jaar stroomopwaarts gaan,als de nacht is geval-len. Onherkenbaar. Anoniem. In sommige landen verbergt men zich achter maskers…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Hij kan toveren door aanwezig te zijn. Ik kan toveren door afwezig te zijn.Geloof mij niet. Elkespiegel liegt.  De straat tussen ons in als zwart water. Vloeibaar glas. Ik hoef mijn handen  maar uit te strekkenom het te voelen. Net als hij. Inademen. Adem inhouden. Springen.   Alsof we wegzakken in veel te…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Het geheim van onze stad heet Lac d’Amour, maar een naam verklapt nietaltijd het karakter vande eigenaar. Alhoewel. Liefde heeft duizend namen. Evenveel deuren. Evenveelvormen van val.len. Even veelkoppig.   Ik kan u de plek aanwijzen. Volg het water stroomopwaarts. Waar het zich   verzamelt om in destad uit te stromen als bloed…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Maar onze stad is bekend om haar behendigheid in het ontwijken van verboden.Hebt u onsal bekeken? We hebben een scheut Romeins, Germaans, Frans, Spaans en Hollandsbloed. De vis kwam opnieuw tot leven in de pan. Sissend. Daarna ging ik voor het raamstaan wach-ten. De lucht was dik als fluweel….

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. Maar er is ook waar die in het geheim wordt verkocht. Aangeprezen met sisgeluidendie voor niet-ingewijden klinken als een spraakgebrek, maar die voor de anderen codes vormen,donkere belof-tes, verlokkingen.   Ik bleef voor de stenen tafel staan. Eerst deed ze alsof ze me niet zag,   terwijl ze de vis behendigvan kieuwen en…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Zijn stappen op de houten trap, maar trok ik de deur lachend open, was erniemand. Waarna ikhem langs me heen voelde gaan. Ademloos. Stokstijf. Een vingertop op mijnruggenwervels. Mijnhanden hingen weerloos in de lucht. ’s Nachts legt het water twee zwarte armenrond de stad enstijgt er een vreemde mist…