Willem Broens

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Hij keek scheel, ik begon te lachen, maar hij greep mijn pols beet om mijnhand stil te houden.Ik was leniger dan hij dacht en voor hij het wist, lag de lychee op mijn tong teblinken. Hij boogmijn arm achter zijn rug en plukte de lychee uit mijn mond.   Zijn tong…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Er zullen ongetwijfeld medische termen voor bestaan, maar ik hou van Latijnsewoorden; ze klinkenals geprevelde gebeden, liefdesverklaringen, uitgezuchte verlangens.   Ik stond op het marktplein, wees de verkoper met de ene hand een sinaasappel   aan en liet een ly-cee met de andere hand in mijn jaszak verdwijnen. Bij de fontein ontdeed ik…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Er zijn schilders die verf op doek of paneel aanbrengen met een penseel, metéén varkenshaartjeof zelfs met één wimper, met hun vingers, met hun hele lichaam, of met hetlichaam van iemand an-ders, met een specifiek onderdeel van hun lichaam, met een spuitbus, met eenplamuurmes, met eenemmer in de hand…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Denk: iemand houdt een handpalm op enkele centimeters van mijn wang. Denk: iemand brengt een mond naar mijn gezicht. De lippen glanzend als de binnenkant van een vrucht. Iemand houdt een vrucht op enkele centimeters van mijn mond. Iemand knijpt die vrucht boven mijn mond leeg. Druppels langs mijn…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ik kan hem door de deur horen ademen. ‘Kom binnen.’   Hij ademt in, sluit de ogen en duikt.   ‘Welke gedaante wil je dat ik aanneem?’   Ik zie een blos uit zijn hals opstijgen.   Hij ziet dat ik dat zie. Trek je ernst uit, zeg ik, en ik neem zijn jas aan.   Ga zitten, zeg…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Of obsceen als dahlia’s. Juichend. Wapperend als een vlag. Of discreet alseen briefje datje op een dag in een jaszak vindt. Niets ondertekend. Anoniem. Verpulverendterwijl je hetleest. Hoe meer variaties, hoe beter. Gretigheid en generositeit, daar gaat het om.Antwoordendie de vragen complexer maken. Het genot van het spel. De…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ze is er niet meer. Op de straatstenen ligt een bloem. Enkele meters verderligt een andere bloem.Ik twijfel geen seconde. Waar de laatste bloem ligt, begint de duisternis. Ik adem diep in, sluit de ogen en spring. Met volle kracht. Juichend. Gelieve mij nooit te geloven. Ik zeg: ‘Ik…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. Niets is ontroerender dan de aanblik van iemand die zich onbespied waant. Hoeiemand, onbewustvan de blikken om haar heen, een vingertop op de mond legt en, verzonken in diehandeling, de ei-gen lippen streelt. De kwetsbaarheid. De absolute naaktheid. Ik wist niet dat ze me kon zien terwijl ik voor…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Een lichaam dat zich binnenstebuiten keerde. Een vulkaanmond waaruit vleesstroomde. Eenoverstromende kaars.   Ik hoefde nauwelijks dichterbij te komen. Overal op mijn kleren vond ik   stuifmeel. Alsof de bloemwellustig naar me ‘likte’ als ik voorbijliep. Ik weet niet of het door het slaaptekort kwam of door de chemische samenstellingvan de lucht inmijn…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Tot zover de lichamen. De feiten. Maar laat u niet misleiden. Er gebeurt nietnoodzakelijk wat erin huizen gebeurt waarvan de neonlampen de hele straat in een ziek lichtdompelen. Meer nog.Wie de plek betreedt – die gitzwarte plas, die Lac d’ Amour – weet nietnoodzakelijk wat er aande andere kant…