Willem Broens

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ik zat op het dak in en uit te ademen om me te vergewissen van de aanwezigheidvan mijneigen lichaam.   Toen ik zag hoe de nacht oploste, hoe een zilverblauw gaas zich over het git   spon, lachteik uitgelaten als een gek. Klappertandend. Juichend.   Ik herinnerde me hoe meisjeshanden mijn voeten op de uitsteeksels…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Hier happen de vissen de namen als broodkruimels van het wateroppervlak.Misschien komt hetdaardoor dat ze dikker zijn dan de arm van een man en dat ze glanzen als zilverenarmbanden. Som-migen schrijven namen op die roder zijn dan lippen. Hoe zou het anders komen datde kieuwen zodooraderd zijn? Andere namen…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Inademen, uitademen. Angst als deze maakte de aarde weer plat en liet megeloven dat degeringste beweging volstond om in een oneindige afgrond te tuimelen. Natuurlijk zorgde de duisternis ervoor dat ik waarnam wat er misschien niet was –maar wat erhad kunnen zijn. Hoe kon het ook anders? Het was…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ik legde mijn oor op de plek. Ik hoorde niets. Toen merkte ik de vlek op. Ikliep van de enevlek naar de andere, maar alle stemmen waren verdwenen. Ik weet niet meer hoe ik boven op het huis kwam. De daken glommen als de pels vaneenzeehond. Ik zag hoe…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ze waren het niet gewoon aan tafel te eten. Terwijl het meisje zichgefascineerd spiegeldein het bestek, sprong de jongen de hele tijd op om zijn oor tegen de muur teleggen. Af entoe hield hij even op met kauwen, sloot de ogen en fronste de wenkbrauwen.   ‘Broer,’ riep het meisje, waarna…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘De jongen wees me een wijngaard aan boven op een huis. Een man was er aan hetwerk.Af en toe liet hij in zijn hand een druiventros rusten als de borst van eenvrouw.   Ik zag daken waar men met glanzende panelen de zon probeerde te vangen en vast   tehouden voor donkere en…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Tien stevige vingers en een gebrek aan dieptevrees volstonden om me doorspleten te wurmendie ik nooit eerder had opgemerkt, om langs gevels van huizen te klauteren, omover water te klim-men zonder je kleren nat te maken, omgekeerd hangend aan een brug. Af en toe zagik de driegrote stadstorens opduiken,…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Op handen en voeten. Oorschelp tegen de bakstenen. Tot hij knikte en onsongeduldig wenkte.Nog steeds met gesloten ogen. We hurkten neer. We legden onze hoofden naastelkaar op demuur. We straalden. Het was onmiskenbaar het geluid van pasgeboren katten dat wehoorden,hoewel het natuurlijk onmogelijk was dat die zich in het…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Een feit was dat ik door de Lac d’ Amour waadde zoals iemand die verblindwordt door dikkerook. Panisch. Verbeten. Opgejaagd. Ik hoorde een stem. Ik voelde aan mijn wangen dat ik glimlachte. Onmiskenbaar eenstem. Totik besefte dat het mijn eigen stem was. Sommigen fluiten in het donker, sommigenzingen ensommigen…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ik ademde diep in en waagde de sprong. De nacht viel nog voor ik met de ogenhad kunnenknipperen. Altijd was het nacht aan de Lac d’ Amour. Je deed een stap en jevoet verdweenen sleurde je hele lichaam mee. Alsof je in een kamer vol teer terechtkwam. Eenkamer dieuitzette…