Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Hij kan toveren door aanwezig te zijn. Ik kan toveren door afwezig te zijn.Geloof mij niet. Elkespiegel liegt. De straat tussen ons in als zwart water. Vloeibaar glas. Ik hoef mijn handen maar uit te strekkenom het te voelen. Net als hij. Inademen. Adem inhouden. Springen. Alsof we wegzakken in veel te…
Peter Verhelst
Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Het geheim van onze stad heet Lac d’Amour, maar een naam verklapt nietaltijd het karakter vande eigenaar. Alhoewel. Liefde heeft duizend namen. Evenveel deuren. Evenveelvormen van val.len. Even veelkoppig. Ik kan u de plek aanwijzen. Volg het water stroomopwaarts. Waar het zich verzamelt om in destad uit te stromen als bloed…
Peter Verhelst
Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Maar onze stad is bekend om haar behendigheid in het ontwijken van verboden.Hebt u onsal bekeken? We hebben een scheut Romeins, Germaans, Frans, Spaans en Hollandsbloed. De vis kwam opnieuw tot leven in de pan. Sissend. Daarna ging ik voor het raamstaan wach-ten. De lucht was dik als fluweel….
Peter Verhelst
Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. Maar er is ook waar die in het geheim wordt verkocht. Aangeprezen met sisgeluidendie voor niet-ingewijden klinken als een spraakgebrek, maar die voor de anderen codes vormen,donkere belof-tes, verlokkingen. Ik bleef voor de stenen tafel staan. Eerst deed ze alsof ze me niet zag, terwijl ze de vis behendigvan kieuwen en…
Peter Verhelst
Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Zijn stappen op de houten trap, maar trok ik de deur lachend open, was erniemand. Waarna ikhem langs me heen voelde gaan. Ademloos. Stokstijf. Een vingertop op mijnruggenwervels. Mijnhanden hingen weerloos in de lucht. ’s Nachts legt het water twee zwarte armenrond de stad enstijgt er een vreemde mist…
Peter Verhelst
Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ik heb er over gelezen. Het is het verlangen waar het op aankomt. Wat alleenmaar zichtbaar is opde binnenkant van je oogleden en het daglicht niet verdraagt. Verbondenheid. Zielsverwantschap. Onhandige woorden die niet eens benaderen watik bedoel. Soms stonden we aan beide kanten van de straat en kon ik…
Peter Verhelst
Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Zelfs als hij sliep. Hij stond aan het raam met beide handpalmen op het glas,ondergedompeld in diemerkwaardige slaap, overgoten met maanlicht, en ademde rustig in en uit. Urenlangkon hij daar staanen urenlang mocht ik naar hem kijken. Hij aan de ene kant van het glas en ik ineen kamer…
Peter Verhelst
Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Af en toe staat iemand zonder enige reden stil, midden op straat, fronst dewenkbrauwen en luistert.Ontwaakt enkele seconden later en schudt die droom van zich af zoals een eend datdoet met water.Meer niet. Niemand kijkt ervan op. We stappen verder. We glimlachen. We gaat naarhuis en wachtentot de avond…
Peter Verhelst
Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Een meisjeslichaam. Trillend in de lucht. De roodste stemmen bevinden zich terhoogte vande mond. Ik sluit mijn ogen en voel armen die zich onder die van mij schuiven. Ikluister, luis-ter, luister. Daarna duurt het weken voor ik opnieuw naar het gebouw ga. Wat is het verschiltussen ver-driet en verlangen?…
Peter Verhelst
Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Handpalm omhoog. Je laat de elleboog van je rechterarm rusten in die handpalm.Strekt dewijsvinger van de rechterhand uit. Sluit je ogen. Je voelt hoe de stemmen aan hetzoemengaan in de vingertop. Hoe de trillingen door je hele lichaam gaan. Miniemeveranderingen vol-staan om telkens een andere stem te ontvangen. Soms…