Willem Broens

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Zijn stappen op de houten trap, maar trok ik de deur lachend open, was erniemand. Waarna ikhem langs me heen voelde gaan. Ademloos. Stokstijf. Een vingertop op mijnruggenwervels. Mijnhanden hingen weerloos in de lucht. ’s Nachts legt het water twee zwarte armenrond de stad enstijgt er een vreemde mist…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ik heb er over gelezen. Het is het verlangen waar het op aankomt. Wat alleenmaar zichtbaar is opde binnenkant van je oogleden en het daglicht niet verdraagt. Verbondenheid. Zielsverwantschap. Onhandige woorden die niet eens benaderen watik bedoel. Soms stonden we aan beide kanten van de straat en kon ik…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Zelfs als hij sliep. Hij stond aan het raam met beide handpalmen op het glas,ondergedompeld in diemerkwaardige slaap, overgoten met maanlicht, en ademde rustig in en uit. Urenlangkon hij daar staanen urenlang mocht ik naar hem kijken. Hij aan de ene kant van het glas en ik ineen kamer…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Af en toe staat iemand zonder enige reden stil, midden op straat, fronst dewenkbrauwen en luistert.Ontwaakt enkele seconden later en schudt die droom van zich af zoals een eend datdoet met water.Meer niet. Niemand kijkt ervan op. We stappen verder. We glimlachen. We gaat naarhuis en wachtentot de avond…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Een meisjeslichaam. Trillend in de lucht. De roodste stemmen bevinden zich terhoogte vande mond. Ik sluit mijn ogen en voel armen die zich onder die van mij schuiven. Ikluister, luis-ter, luister. Daarna duurt het weken voor ik opnieuw naar het gebouw ga. Wat is het verschiltussen ver-driet en verlangen?…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Handpalm omhoog. Je laat de elleboog van je rechterarm rusten in die handpalm.Strekt dewijsvinger van de rechterhand uit. Sluit je ogen. Je voelt hoe de stemmen aan hetzoemengaan in de vingertop. Hoe de trillingen door je hele lichaam gaan. Miniemeveranderingen vol-staan om telkens een andere stem te ontvangen. Soms…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’.    ‘Af en toe viel een van ons in slaap.   Ik werd wakker van haar mond. Ik deed alsof ik sliep. Haar mond in mijn hals.   Uiterst voorzichtigzoog ze de woorden uit mijn hals en ademde ze uit in haar handen. Liet ze tussenhaar vingers doordruppelen. Bond haar zakje dicht. Ging liggen…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ben ik genezen? Af en toe ga ik ’s avonds naar mijn vrienden. We hoeven geen verhalen meer tevertellen.Soms komen er meisjes langs die een van ons uitpikken.   Op een avond was het mijn beurt. Ik herinner me haar naam niet. We liepen   gearmd doorde straten. Een muntstuk besliste of we…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ik herinner me dat ik mijn handen voor me uit hield. Dat ik mensen omhelsdedie mij omhelsden.Hoewel ik me niet herinner of ik echt iemand tegenkwam. Of het waar was dat ikinderdaad mijnhoofd in mijn nek legde en de zwarte lucht opdronk.   Ik weet alleen dat ik op een bepaald…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’.    ‘Ik hoorde de ademhaling van het meisje. Ik hoorde meer dan de ademhaling   van het meisje.Het was alsof iemand op mijn rug sprong en begon te fluisteren. Nee. Het wasalsof het was als-of het was alsof het was…   Natuurlijk was ik van streek. Natuurlijk bracht ik koortsachtig de geschenken   opnieuw naar mijnoren…