Willem Broens

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Urenlang zaten we met een glas tussen ons oor en de muur in te luisteren enlieten onsvollopen. Honderden. Duizenden. Een polyfonie. En elke stem was even uniek alseenvingerafdruk. Zoals ook elk oor elke afzonderlijke stem anders ontving – ‘watje hoort iswat je oren ervan maken’. Sommige waren zo vertrouwd…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Niet lang daarna zaten we zelf in ons eigen huis gehurkt, met een glas tussenons oor ende muur, te luisteren. Alsof er een bijenzwerm in de holte tussen de stenen zat.Het hoofdtegen het glas tegen de muur. Ogen dicht. Oren spitsen. Ogen open. Één meterverder.Luisteren. Ogen open. Hoger. Op…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Op het marktplein staat een gebouw dat op dierenhuiden is gebouwd. Wordt ergezegd.Alles is mogelijk in een stad waar een wever en een slager een revolutie kunnenontke-tenen. Het gebouw staat symbool voor onze onafhankelijkheid. Wordt er gezegd. Wiedetrappen opklautert, krijgt een adembenemend uitzicht op de omgeving. Terwijl dewind aanje…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Op een dag heb ik er een roodborstje zich zien wassen met het binnenvallendezonlicht. Opdatzelfde ogenblik weerklonk de eerste kinderstem. Toen het orgel losbarstte,vloog het rood-borstje naar het glasraam en landde in het armen van Christus. Een klein,beweeglijk hart. Denkik. Hoewel ik nu misschien het verkeerde woord gebruik. Wij…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Al die angsten en verlangens en verveling en dromen die zich in de loop dereeuwen aan murenen plafond gehecht hebben, terwijl de priester de kelk hemelwaarts duwde en hetwater en de wijnzich vermengden. Iemand zou zijn vingers als klauwen op de muren moeten zetten enze met eenruk naar beneden…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Toen ik het huis verliet, zag ik de krassen op deuren en ramen. Ze deden medenken aande verhalen over mensen die ontwaken in hun kist. Toen ik thuiskwam en mijn fiets de trapjes op droeg, merkte ik de banaan op.Geklemd on-der het zadel. Eerst dacht ik aan een grap….

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Het is goed mogelijk dat je een eeuwenoude, massieve deur achter je dichtslaaten dat jein een kamer terechtkomt waar de bomen door het plafond heen groeien en dekolibries alshommels rond je oren zoemen. Zoals het ook mogelijk is dat je een huis met eenstatige ge-vel binnengaat en er een…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’.    ‘We marcheerden rond, schijnbaar doelloos, hielden elkaar in het oog, en   kruisten elkaarrakelings. Nauwelijks merkbaar. Maar dicht genoeg om dezelfde blik te herkennen.Dezelfdepassen. De wanhopige choreografie van het verlangen. Tegen beter weten in. Met dehardnek-kigheid van zij die weten dat je alleen maar zo snel loopt als je tegen een…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘ ‘Niet omkijken’, fluisterde de mond. Natuurlijk keek ik om. Ik zag eengezicht in het donkeroplossen als suiker in koffie. Sommige mensen kijken in de lucht en zien vrouwen met vleugels en mannen metsnavels.Sommige mensen zien insecten onder hun vel rondkruipen. Iedereen heeft obsessiesnodig.Maar wat als die allemaal tegelijk…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘ ‘Onze vingers hingen enkele millimeters van elkaar terwijl ons verlangenertussenknetterde en vonkte. Als sterren hing het tussen onze lippen.’ De vingernagelovermijn buik. ‘De eerste dagen en nachten leek het alsof we met diamanten overdekt waren, zo hevig bleven de vlammetjes over ons heen dansen.’ Ik draaide mijnhoofdnaar die…