Willem Broens

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Tot zover de lichamen. De feiten. Maar laat u niet misleiden. Er gebeurt nietnoodzakelijk wat erin huizen gebeurt waarvan de neonlampen de hele straat in een ziek lichtdompelen. Meer nog.Wie de plek betreedt – die gitzwarte plas, die Lac d’ Amour – weet nietnoodzakelijk wat er aande andere kant…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ’s Nachts ken ik maar één adres. De plek waar het verlangen dieper is daneen afgrond ende duisternis ondoordringbaar als het hart van een regenwoud. Wie hier komt, weetdat hijof zij voor enkele ogenblikken of voor enkele uren of misschien voor altijd vande aardbodemzal verdwijnen. Het is een plek…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ze zijn soms nauwelijks van dagmensen te onderscheiden. Details. Af en toeweiger ik iemand,omdat hij te dronken is of omdat ik een wapen vermoed. Ik heb ondanks mijnleeftijd genoeg er-varing en overtuigingskracht. En als die niet volstaan, vertrouw ik op het wapendat ik onder mijnjas draag, of op het…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ik leg een plaid over mijn benen en trek mijn hoofd in mijn kraag, zoals eenvogel zich inzijn veren terugtrekt.   Wachten. Altijd wachten.   Als ze uren later de koets in duiken, weet ik onmiddellijk of het lot hun   gunstig gezind isgeweest.   Ik vraag me soms af of ze weten dat zij het niet…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘s Avonds hebben de klanten geen kinderen en zijn ze minder in gebouwengeïnteresseerd.Af en toe suggereer ik wat zich achter de muren afspeelt en als ze hun orenspitsen, weet ikdat ik beet heb. Of het mannen zijn of vrouwen is niet belangrijk. Ze beginnen tefluisteren enspringen gretig op enkele…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Overdag wijs ik hun op de overdaad aan historische gebouwen, terwijl ikanekdotes uit de mouwschud over markante inwoners of over gebeurtenissen. Niet de grote geschiedenis –macht en bloed –maar de kleine verhaaltjes, die hen aan het lachen brengen, zodat ik de muntenhoor rinkelen in hunzakken.   Het is niet moeilijk om…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ik haastte me naar het marktplein, wurmde me tussen ellebogen en schouders door, tot ik buitenadem voor de bloemen stond. De vrouw schudde het hoofd toen ze mijn vraag hoorde.‘Er zijn zoveel mensen die bloemen kopen,’ zei ze.‘Nee, ik bedoel die bloemen,’ en ik knikte naar de lege vaas…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ’s Nachts schrik ik soms wakker en zie ik haar gehurkt in de dakgoot naar mezitten kijken, maarals ik me struikelend naar het raam haast, glijdt een schaduw over de daken, alsvan een kat. Op een dag stond ik gebogen over een kartonnen doos met een nest jonge katten….

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Om er alles uit te ademen wat ik heb gezien, gehoord, geroken. Geloof je mij? Heb je een wijsvinger en een middelvinger? Soms loop je gedachteloos op straat, gestuurd door je voeten. Je baant je een wegdoor hetmarktplein en bijna onmerkbaar raakt iets je arm aan – iets wat…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Soms liegt zelfs het wateroppervlak. Het beweegt naar links terwijl destroming je een andererichting uit zuigt. De stad uit, de wereld in. Een feit is dat de worteldraden niet meer uit mijn voeten komen, maar uit mijnhoofd. Wild, on-stuitbaar, alle kanten uit. Zich volzuigend met alles wat ze horen,…