Willem Broens

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘De jongen wees me een wijngaard aan boven op een huis. Een man was er aan hetwerk.Af en toe liet hij in zijn hand een druiventros rusten als de borst van eenvrouw.   Ik zag daken waar men met glanzende panelen de zon probeerde te vangen en vast   tehouden voor donkere en…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Tien stevige vingers en een gebrek aan dieptevrees volstonden om me doorspleten te wurmendie ik nooit eerder had opgemerkt, om langs gevels van huizen te klauteren, omover water te klim-men zonder je kleren nat te maken, omgekeerd hangend aan een brug. Af en toe zagik de driegrote stadstorens opduiken,…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Op handen en voeten. Oorschelp tegen de bakstenen. Tot hij knikte en onsongeduldig wenkte.Nog steeds met gesloten ogen. We hurkten neer. We legden onze hoofden naastelkaar op demuur. We straalden. Het was onmiskenbaar het geluid van pasgeboren katten dat wehoorden,hoewel het natuurlijk onmogelijk was dat die zich in het…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Een feit was dat ik door de Lac d’ Amour waadde zoals iemand die verblindwordt door dikkerook. Panisch. Verbeten. Opgejaagd. Ik hoorde een stem. Ik voelde aan mijn wangen dat ik glimlachte. Onmiskenbaar eenstem. Totik besefte dat het mijn eigen stem was. Sommigen fluiten in het donker, sommigenzingen ensommigen…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ik ademde diep in en waagde de sprong. De nacht viel nog voor ik met de ogenhad kunnenknipperen. Altijd was het nacht aan de Lac d’ Amour. Je deed een stap en jevoet verdweenen sleurde je hele lichaam mee. Alsof je in een kamer vol teer terechtkwam. Eenkamer dieuitzette…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Daar was het dat twee armen plots onder die van mij schoven. Een lichaam datop mijnrug kleefde als een kat. Een neus die mij inademde en een mond die woordenuitademde.Zo stond ik, bevroren, met opengesperde ogen en vingers, met die armen onder mijnarmenen die buik tegen mijn rug. Toen…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Als een stemmenwolk roerloos boven een plein blijft hangen, is het onmogelijkom schaduwente verjagen. Hand in hand trokken we door de straten. Ik had aardappelzakkengevonden in dekelder en er een broek en een hemd van gemaakt, samengehouden met rafelig touw.Voor onsuit liepen schapen en we moesten kijken waar we…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Op dat ogenblik geloven we alles.. Ook de verhalen over een man die het bloedvan Christus heeft opgevangen in een kom en over kruisvaders die enkele druppels ervan naar onze stadhebben gebracht. We zingen die verhalen tot leven. Tot onze adem de gestoldebloeddruppelsvloeibaar heeft gemaakt. We verkleden ons in herders of…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘We knikten en vulden aan: ‘Wat je kunt pakken, moet je pakken.’ Ik vermoeddat niemandde imkers alle stemmen aangewezen had. Tijdens slapeloze nachten hoefde ik mijnvingermaar even uit te strekken om haar stem te horen. Steen en water. Stollen en smelten. Twee woorden lijken voldoende om onze stad tedefinië-ren….

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Wie naar de wolken wil klimmen, moet eerst een put graven. En daarna opnieuwtevoorschijn komen. Steen voor steen. Trede voor trede dichter bij de wolk. Wewerktentot het bouwsel zich sloot als een hand rond een kinderhoofdje. We vermengden deop-gegraven grond met ons zweet, smeerden dat over de buitenmuren uit…