Willem Broens

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’.    ‘Alsof ik mezelf eindelijk kan voelen zoals ik vanaf mijn geboorte werd   bedoeld. Terwijl overal,uit elke porie, druiven opwellen en overal, uit elke porie een mond begint tegroeien. Ik herhaal: geloof mij, maar hou het verhaal voor ogen van de man die alleen datgeloofde waarhij zijn vinger in kon leggen.   Bijvoorbeeld:…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ik neem haar handen en leg die op mijn hals, waar ze verdwalen. De rechterhanddie de woordenals bloemblaadjes plukt: ‘De bloem ontplooide zich. En bleef zich ontplooien.Letterlijk en figuurlijk.Nam bezit van het huis. De geur ervan drong elke kamer binnen. De bloemblaadjeskrulden zich alslippen, als een tong, als een…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ze gaat op bed liggen en sluit de ogen. Ik wacht tot ze de ademhaling van de kamer in zich opgenomen heeft. Plots gaat zeovereindzitten en vraagt: ‘Ben je een jongen of een meisje?’   Ik antwoord: ‘Soms.’   Ze strekt zich opnieuw uit. Ook ik sluit mijn ogen en begin traag als…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ik kniel bij hem neer en buig over hem heen. Mijn wang boven zijn mond. Mijnhoofd draaiend vanlinks naar rechts. Tot ik de eerste woorden voel komen: ‘Hij kon toveren dooraanwezig te zijn, nietsmeer had hij nodig.’ Als ik slik, voel ik een vrucht onder de huid van mijn…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Hij keek scheel, ik begon te lachen, maar hij greep mijn pols beet om mijnhand stil te houden.Ik was leniger dan hij dacht en voor hij het wist, lag de lychee op mijn tong teblinken. Hij boogmijn arm achter zijn rug en plukte de lychee uit mijn mond.   Zijn tong…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Er zullen ongetwijfeld medische termen voor bestaan, maar ik hou van Latijnsewoorden; ze klinkenals geprevelde gebeden, liefdesverklaringen, uitgezuchte verlangens.   Ik stond op het marktplein, wees de verkoper met de ene hand een sinaasappel   aan en liet een ly-cee met de andere hand in mijn jaszak verdwijnen. Bij de fontein ontdeed ik…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Er zijn schilders die verf op doek of paneel aanbrengen met een penseel, metéén varkenshaartjeof zelfs met één wimper, met hun vingers, met hun hele lichaam, of met hetlichaam van iemand an-ders, met een specifiek onderdeel van hun lichaam, met een spuitbus, met eenplamuurmes, met eenemmer in de hand…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Denk: iemand houdt een handpalm op enkele centimeters van mijn wang. Denk: iemand brengt een mond naar mijn gezicht. De lippen glanzend als de binnenkant van een vrucht. Iemand houdt een vrucht op enkele centimeters van mijn mond. Iemand knijpt die vrucht boven mijn mond leeg. Druppels langs mijn…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ik kan hem door de deur horen ademen. ‘Kom binnen.’   Hij ademt in, sluit de ogen en duikt.   ‘Welke gedaante wil je dat ik aanneem?’   Ik zie een blos uit zijn hals opstijgen.   Hij ziet dat ik dat zie. Trek je ernst uit, zeg ik, en ik neem zijn jas aan.   Ga zitten, zeg…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Of obsceen als dahlia’s. Juichend. Wapperend als een vlag. Of discreet alseen briefje datje op een dag in een jaszak vindt. Niets ondertekend. Anoniem. Verpulverendterwijl je hetleest. Hoe meer variaties, hoe beter. Gretigheid en generositeit, daar gaat het om.Antwoordendie de vragen complexer maken. Het genot van het spel. De…