Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’.
‘Zingend
als een Christene. Wie zich liet insijpelen
in de poreuze machine
die zich kunst
laat noemen
heeft aan die kunst een zusje
gestorven.) Leverhartnieren. Weekheid. (Wie wentelt een vrouw
systematisch op haar buik?) We knikken. De dictafoon
klikt. Die jongen met haren
als een explosie wenkt me het donker in
en tast me ongetwijfeld verder
af op handwapens. Lacht als hij merkt wat zijn schoonheid
met me aanricht. Voelt hoe ik op mezelf mezelf heb
getekend in strafbare houdingen. ‘Ik ben onschuldig, moraal
werd niet geprogrammeerd.’ Om mijn hals
draag ik in een doosje een gebroken spiegel. Alles raakt
zichzelf kwijt. Een hiel bijvoorbeeld
opent de deur omdat geweld als dat
van een elegantie is. Hij buigt. Hij buigt opnieuw. De wereld
kan beginnen.’
(Bladzijde 6-7) Morgen verder met ‘Verhemelte’.