Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’.
‘en rond, van seksualiteit
naar seksualiteit bijvoorbeeld: neem die vrouw,
tot aan de heupen ontwricht moet ze
in de gletsjer van haar
death wish hebben gestaan, een krioelend hoofd
opgooiend, het addernest, opklimmende aders
uit een gestrekte arm: om het leven
komen in een zweetdoos is van zin
los, daarom wordt de vork in die vrouwenheupen
door mijn blik geplooid en doorgebrand: dansend
in de plas van geslachtelijkheid, splitsbaar
kwik, ingesmeerd met knetterende Purple Love Hearts, sta
je voor de convexe weerkaatser jezelf
leeg te schudden terwijl je kijkt alsof je denkt aan iets
dat van ontreddering zichzelf
niet in de hand kan houden, alleen
nog in staat karakters aan te nemen van het lichtkanon
dat van die andere lijven afgunst. Deel te hebben
aan die bliksemhemel, jurk vol lampen. Ontbloot zich
zo iets van de werkelijkheid’
(Bladzijde 8) Morgen verder met ‘Verhemelte’.