Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’.
‘van film, het schoksgewijze, de absolute (ingebouwde)
betekeniswil van de kijker? (Suggesties
van bewegingen bij gratie van een defect
in onze hoofden. Onze?!) Mijn spiegelbeelden
glimlachen omdat ze weten dat de nacht buiten zichzelf
hardop dromend open ligt
te woelen in een vrouw op weg
naar haar eindpunt, drijvend in de melk
van het oogwit, tussen knieën
de eerste en diepste angsten die in een kloppende lies
bloot komen te liggen, inplugbaar, on line. Antwoorden?
(Elk antwoord op een vraag begint met ‘ik’.) Ik
kijk al naar mijn pols-tv, de vloeibare
kristallen met configuraties, sneeuwstormsimulaties. Toch
is het de wereld niet die duizelt maar het beeld
dat duizelt van een zogenaamde wereld. Plug in, ongeacht!
Omdat die nachtelijke vrouw ____ in mij verliest, zal ik me
zo mogelijk afzijdig houden van dit alles, zo mogelijk
menselijkheid als hypothese bekijken
of hoogstens betrokkenheid imiteren:’
(Bladzijde 8-9) Morgen verder met ‘Verhemelte’.