Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’.
‘Er moet een wetenschappelijke verklaring voor bestaan. Iets in verband met
luchtlagen en
temperatuur. Zoals er ook wel een psychologische verklaring voor moet bestaan.
Een feit was
dat de zakken niet meedreven met de wind, maar boven het plein bleven hangen.
Buiten het
bereik van de graaiende handen en zelfs van de brandweerladders, maar laag genoeg
om wolk
te vormen. Beweeglijk, wemelend. Een wolk die, toen de nacht gevallen was,
fosforescerend bo-
ven het plein hing. Misschien was dat wel een teken. Misschien gehoorzaamden de
zakken wel aan
onze dubbelzinnige houding tegenover de stemmen. Aantrekken en afstoten. Toen het
eerste och-
tendlicht de wolk zilverkleurig schilderde, gingen we uitgeput naar huis. Terwijl
we wisten dat we daar
de dag nadien opnieuw zouden staan.
We kenden onze klassieken. ‘Eendracht maakt macht. Plus est en vous. Waar een
wil is, is een weg. We
zijn geboren met een baksteen in onze maag.’ ‘
(Bladzijde 23-24) Morgen verder met ‘Mondschilderingen’.