Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’.
‘Toen we de volgende dag op het marktplein stonden, barstte de discussie los.
De vraag was
simpel. Wat moet er gebeuren met de wolk? Met onze wolk. Het antwoord was even
simpel:
Als het onze wolk is, moet het onze wolk blijven. Het andere antwoord:
Deporteren, die handel.
Het plein verdeelde zich in groepen, naargelang de opvattingen. Mannen en vrouwen
werden op
de schouders gehesen en zetten hun mening, ‘onze mening’, uiteen, gevolgd
door aanmoedigend
en afkeurend gebrul. Bijna elke zin begon met: ‘Ik stel vast dat…’ Vreemd
dat iedereen iets anders
vasstelde.
We kwamen er niet uit. Boven ons hing de wolk. Onaangedaan. We kwamen er wel uit.
Het antwoord
was even geniaal als eenvoudig. Als het onze wolk was, zouden we samen, steen
voor steen, een ge-
bouw optrekken: een doos rond de wolk. Alle partijen waren gerustgesteld. Voor de
tegenstanders was
de wolk weg – wat je niet ziet, bestaat ook niet – en de voorstanders konden in
het gebouw staan om hun
wolk te bewonderen.’
(Bladzijde 24) Morgen verder met ‘Mondschilderingen’.