Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’.
‘Overdag wijs ik hun op de overdaad aan historische gebouwen, terwijl ik
anekdotes uit de mouw
schud over markante inwoners of over gebeurtenissen. Niet de grote geschiedenis –
macht en bloed –
maar de kleine verhaaltjes, die hen aan het lachen brengen, zodat ik de munten
hoor rinkelen in hun
zakken.
Het is niet moeilijk om indrukwekkend te zijn in een stad als die van ons. Bij
een eerste bezoek ver-
gaapt iedereen zich met open mond aan de kathedraal die als een immense vinger de
hemel in wijst
en klikken de fotocamera’s onophoudelijk als we het belfort inrijden. Alsof ze
hun verwondering mee
naar huis willen nemen. De stad is monumentaal, zeggen ze. Ik weet niet wat ze
bedoelen. De stad
is klein. De gebouwen op mensenmaat. Het is de illusie die telt.
Het is alsof je een duik neemt in de geschiedenis, roepen ze, maar ‘wij’
weten zelf dat we ongeveer
alles gereconstrueerd hebben. Dat geeft niet. Er is toch niemand in de waarheid
geïnteresseerd. Wat
ze willen is een decor waarin ze kunnen rondlopen als in een groot verhaal, omdat
zoiets geruststellend
Is. Men is bereid daar veel voor te betalen.’
(Bladzijde 55) Morgen verder met ‘Mondschilderingen’.