Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’.
‘zoals een vriendin
die haar geoliede vriendin iets toefluistert dat op hetzelfde
ogenblik door de muziek vermalen wordt
en dan maar iets vernielbaars
in haar handpalm ophoudt, iets dat opstijgt uit haar
huiddunne jurk, de intiemste
broosheid waarop ze beiden zouden kunnen
ademen in dat moment van even weerloos geluk als ze maar
zouden willen. Die film
zou zich blijven herhalen. Vergeefs. En vergeefs. Gegeeuw.
Wat aanraakt is aangetast is, zo scandeert vox
populi. VERSPIL JE JEUGD VERSPIL JE
JEUGD NU HET NOG KAN. Verlichting
die in onverzonnen kleuren aan het stromen gaat: macro-
opname van bloedlichaampjes gelijk vormt zich een mogelijk
gezicht boven op een hals die min of meer voorstelbaar is
rijzend uit een jongetje met borsten. Metylene. Kniel maar
dansend als een cobra, spuw bewegingen; te midden van het
dansende ben ik het
luie oog van de orkaan, de nimmer deelnemende. Dat ik
word opgenomen zou ik nooit
iemand vergeven.’
(Bladzijde 9) Morgen verder met ‘Verhemelte’.