Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’.
‘Daveren
van diepe bassen, liefkozingen, ingewanden, de gezamenlijke
ademhaling, de deurorgel die in gezangen openbarst, de jongen
naast me brandend in mijn zij. Een rode zakdoek
uit mijn achterzak. Mijn lipbloem.
Binnen wordt niet eens gedroomd
dat er gedroomd wordt; een ontkende wereld trilt boven
de dwangmatige, afgepeigerde lichamen, een spiegelglobe
wentelt in zijn eigen flonkerende onmogelijkheid. Ontladingen.
Spasmen. Genietingen
laat ik gewillig als koperdraadjes
in mijn rug smelten
om me te overtuigen van de ideologie dat er moet worden
geleefd. Een wereld die in wervels wordt gespoten kan niet
of nauwelijks
een plan ten goede komen, stel ik
mezelf gerust. Traag,
geolied als een oosterse of met wilde vlammen
zou de tong van een jongen op een liggende jongen kunnen
razen.’
(Bladzijde 9-10) Morgen verder met ‘Verhemelte’.