Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’.
‘Paarse
navelstreng
begint te pompen
en ligt kloppend op de vloer in een aanval
van diabolisme te dromen
van meerkoppigheid
en open monden
en een brij van ledematen. Dans maar dans
maar, iemand moet en moet
die zak vol beenderen hebben dooreengeschud.
Iemand propt iets – kinderhoofdje? – in een bilnaad.
De middernachtzon zwelt. Een glas vol bloed staat te bevriezen
op een zolder. Iemand schuift een naald onder zijn tong en
spuit. In uit in uit in uit mijn keel.
Muziek is de gesmolten loop
die sterren spuwt
en lichamen bevatten maximum
één strottenhoofd, vox populi, beloofde sterfbaarheid, keel
die gezangen mee uit volle borst! Gezuig
aan lolly’s.’
(Bladzijde 13-14) Morgen verder met ‘Verhemelte’.