Weer verder met peter Verhelst; ‘Verhemelte’.
‘Is dat het aangewezene
misschien en hemelwaarts maar weer naar het balkon.
Het meisje danst met ijzerschoenen in haar eigen
vensters, dan tegen de muur als werd ze door
haar angst tegen de muur gesmeten.
Buigt zich (ademnood?) over me heen. Een mond
naar mij geschapen en haar tong de eierdooier het juweel
zacht kloppend in mijn keel, en vingernagels
van een glinsterende vloeibaarheid: luie
spin die ik moet voeden met mijn tong. Jij (naam/geen naam)
likt nu een stofje uit
mijn rechteroog. Genoeg daarvan. Het is de zon wordt
overal gefluisterd,
de schuld van
de gestoorde zon
die te onpas in een paarse lamp verdampt. In Amsterdam
hangt iemand een granaat
als een hart in een auto. Lach, je lach
vlamt op. Je bent die met de spierwitte tanden
lachende.’
(Bladzijde 11-12) Morgen verder met ‘Verhemelte’.