Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’.
‘Ik applaudisseer. Mijn applaus
wordt gemeten
en aan grafieken toegevoegd en altijd
een andere gecapitonneerde deur, altijd een gat
in de muur, altijd dat
monotheïsme: niet meer dan een fractie van tijd is nodig
om het geheel te overschouwen. Van voor naar achter
gespelde namen worden
opgedrongen. Lichamen die ik niet eerder
in zuiverder vorm heb gevonden, gereinigd
als ze zich voordoen onder sprinklers van licht: witte vlekken
vormen inderdaad witte vlekken, graven zich door
de immuniteit als HIV, herleiden ons tot sculpturen
van boter. Gebaseerd op uiterlijkheden dachten we zelfs
het hart van de werkelijkheid
te horen kloppen, alsof het niet de spin is die hijgt
in dit netwerk van onwetendheid, maar de spin
die symbool staat waarvoor? Overigens. De regisseur
is dood. Patronen
van het toeval kaatsen me rond’
(Bladzijde 7-8) Morgen verder met ‘Verhemelte’.