Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’.
‘Dit besef doet zwepen
knallen. Zij? Ze wisselen beweging uit. Geglosste lippen
oefenen een glimlach in de spiegel in. Controle
van de ligging van een spier in het complex
geheel en toch voelt niemand hier
verbaasd zijn
eigen lichaam in zijn eigen kleren schudden. Iets
begint te wrijven. Iets wurmt
iets onder mijn hemd en vliegt de trappen op. Er wordt
gewezen naast mijn hoofd. Het wiegen
op die muggenpoten van me. Ga ik
hurken. Doe ik schrijlings
boven het gebodene de stance. Het veel-te-vele brandt
en heeft een keel; ik
schreeuw terug alsof ik boven op het kolkende
balkon bevelen schreeuw naar het
gewriemel dat toch nooit wil luisteren en gooi
mij daarom als een man uit nat beton
in lotushouding glimlachend en denkend aan een log
millennium dat zich de aders heeft geopend
over dat gewriemel
neer.’
(Bladzijde 10-11) Morgen verder met ‘Verhemelte’