Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’
‘Op die duizenden wuivende palmen.
Is hier liefde in het spel? Een netwerk
van begrip waarin ik mij verkleefd weet? Oerbanale pil
die die
verwachting kweekt. Fascisme van gevoelens: één wil, één
doel, eenheid. Ik. Mijn combats. Molenwieken. Bodysurfing.
Ergens
breekt een oog waarin ik mij bekijken wil, mijn naam
slaat als een kogel
in. Had je gedacht. Wiegend op de Dode Zee! Ik dobber
in u rond als een gebit in roze tandvlees. Man
in een aquarium
in een museum. Bed van
weke armen, ik als gas
erover drijvend. Dan mijn voeten
tot de enkels in de grond gedreven. Een epifanie. Waar ik
vandaan kom, waar ik sprong staat nu
een meisje in extase boven me te dansen
aan een paal. Er zit een jongen op
de paal.’
(Bladzijde 11) Morgen verder met ‘Verhemelte’.