Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’.
‘Niet ik, ik ben de van de nacht
gedroomde ’s nachts
niet eens. (Zonder een opgeplakte
ster van wimpers in de stroperige hitte
van het danspaleis New York jou dichterbij zien kruipen,
benig, vingers,
voor we opgaan in de algehele glimlach.) In je oogwit
broeit het nucleair. Dat glanzende; daar
ernstig dienst te doen, of beter
als chirurg die een wereld die er toch niet is
mag amputeren
van de wereld die we ons niet eens meer willen
voorstellen. Een handschoen met imaginair
orgaan en handschoen met imaginair orgaan. Als een balans
wippend. Gesmolten paraffine tussen vingers door. Marinade,
logge vloeistof. Je laat beide werelden plonzen
in een bokaal, waar ze (een Siamese tweeling gelijk,
met een glimlach
dun
van ongerijmde binnenpret) rondzweven en ons willen laten
dromen van hun continentendrift alsof wij niet zouden bestaan
uit continentendrift.’
(Bladzijde 12) Morgen verder met ‘Verhemelte’.