Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’.
‘Ik kroop opnieuw in bed. Opnieuw gezoem. Toen pas had ik door dat het zich
onder mijn
kussen bevond.
Ze was niet groter dan een vingertop. Ik hield haar als een schelp tegen mijn
oor. Zo klein
was de stem dat ik mijn adem moest inhouden om haar niet weg te blazen. Ze klonk
als de
ademhaling van een slapend lichaam.
Ik hing een doek voor het kapotte venster. De wond groeide dicht. Ik ging de deur
uit op zoek
naar de kinderen. Hoe klein onze stad ook is, ze is bevolkt met eeuwenoude
schaduwen, fan-
tomen die soms de gedaante aannemen van je verlangens. En als je een hand
uitsteekt, krin-
gelen ze als rook tussen je vingers. Overal zag ik de kinderen, maar telkens
keken ze verbaasd
op van hun spel en schudden mijn hand van hun schouders af.
Na zo’n zoektocht stond ik te roken op het Vissersbrugje. Ik vraag me af of ze
wisten dat ik hen
in het weerkaatsende water kon zien, terwijl ze bewegingloos als kameleons onder
het bruggetje
hingen.’
(Bladzijde 35) Morgen verder met ‘Mondschilderingen’.