Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’.
‘Lakleer
stroomt van muren af. DJ Black Angel wil een dode
zien, heet het, een roze wonde
in een zwarte huid. Een tong tussen een glimlachje van
zwartgestifte lippen door. Gesneden passievrucht. Twee meisjes
kijken in de kelder toe hoe een junk
een naald naar binnen brengt. Twee gillen
duurt het maar. Het bloed vermengt zich met de vloeistof
en wordt opgezogen door de arm. Een cyberzee van goud
spuwt de twee meisjes bovengronds weer uit,
omzwermd door engeltjes en schuimzoenen. Plop. Wemelend
oogwit. Plop. Er is geen toekomst
die er nog niet aankomt/aangekomen is. Fracties sneller
denken dan de toekomst is de enige ontkenning
van de toekomst. Alles wordt aldus
verleden dat er toch niet meer toe doet. Geschiedenis
hangt in de vadsige gedaante van een Mussolini aan de enkels
te hallucineren (…) regisseur is overle (…) il een littek
(…) eisje op een paal gespie(…)
Ecstatic trance.’
(Bladzijde 14) Morgen verder met ‘Verhemelte’.