Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’.
‘Experience of illumination.
Tropische lamlendigheid. Een koloniale lusteloosheid.
Boven dat gezweet trekken de vogels cirkels cirkels cirkels.
En daaronder
zilverroze vissenbekken. Glimlach onder ijs vandaan. Een trage
dame met gebroken polsen op een andere muziek
belooft iets in mijn richting. Is het
Chinatown hier? Bruingelakte kip van mijn begeerte
aan de haak. Maak geen paniek, want deze heer fingeert alleen
maar een orgasme. Zure kleuren van een x-film
worden nu verwacht of minstens
een Madonna die zichzelf in al haar smeltingen
fotografeert. De haren zijn zo scherp gemaakt
dat je je ogen sluit als je haar kust. Als je haar
kussen kon; vriendinnetje
met ijzerenvoeten schopt de stop uit dit droomaquarium en
tovert als een valse Siamese
chloroform en naalden
uit haar mond te voorschijn. Ik wil staan
als slingert jouw horloge aan’
(Bladzijde 14-15) Morgen verder met ‘Verhemelte’.