Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’.
‘een ketting voor mijn ogen zeg ik met mijn
ogen, opwindpopje met lichtgevend
bloed. Wie laat zijn honden los om naar je
ziel te bijten, fluister ik, ze valt
over me heen als plots iets hevigs
uit haar lippen schiet, een stengel
met een glans. Ik ben de vacuüm
getrokken engel. Sabbelend, midzomernacht
gelijk en evenzeer hooghartig slaapt ze in
een kus.
Een kus.
Een kus.
Haar stijgende
haar dalende
haar wrijvende
horlogehand.
Ik brand als was voor een religie
nog een toekomst.
Stoel met staande scherven: God.
Ze duwt er glimlachend haar polsen op.
(Bladzijde 15-16) Morgen verder met ‘Verhemelte’.