Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’.
‘Het geheim van onze stad heet Lac d’Amour, maar een naam verklapt niet
altijd het karakter van
de eigenaar. Alhoewel. Liefde heeft duizend namen. Evenveel deuren. Evenveel
vormen van val.
len. Even veelkoppig.
Ik kan u de plek aanwijzen. Volg het water stroomopwaarts. Waar het zich
verzamelt om in de
stad uit te stromen als bloed in een hart, zou de Lac d’ Amour zich bevinden.
Bomen, struiken,
zachte grond en water. Vergeet het. We laten ons graag leiden door oppervlakkige
zekerheden
omdat die geruststellend zijn. De Lac d’Amour is geen vastgelegde plek, het
reist door de hele
stad. Kruipt onder de kasseien als de taaie wortels van riet om op de minst
verwachte plaatsen
op te klimmen. Meer nog. De Lac d’Amour is een zwartgelakte koets die
voortgetrokken wordt
door paarden met omzwachtelde voeten, een koets die zich kan aanpassen aan de
breedste la-
nen en de nauwste stegen. De kleinste gangen. Hoeveel ingangen heeft een lichaam?
Hij houdt zijn ogen gesloten. We staan tegenover elkaar, elk aan een kant van de
spiegel.’
(Bladzijde 46-47) Morgen verder met ‘Mondschilderingen’.