Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’.
‘Een vallend melkglas: God. Ik in een
zetel: God. Zij stijgt. Zij daalt. SX
SX SX sist het rondom en het bedoelt zeshonderd zesenzestig.
Woekert als een herpes genitalis. Stijgt en daalt.
Haar stijgen: God. Ik: de vermoorde
onschuld in de zetel. Daalt een vuist
met prikkeldraad omwonden uit het schuddende
plafond. Herhaal. Herhaal. Herhaal – horloge wiegt.
Herhaal (140 BPM):
I
have
sinned.
I
have
sinned.
I
have
sinned.
De hemel spuwt
waarna wij wachten
op de nieuwe regen,
op de liefde
en gehurk, gedaanten.’
(Bladzijde 16) Morgen verder met ‘Verhemelte’.