Categorie: Uncategorized

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’. ‘en rond, van seksualiteitnaar seksualiteit bijvoorbeeld: neem die vrouw,tot aan de heupen ontwricht moet zein de gletsjer van haardeath wish hebben gestaan, een krioelend hoofdopgooiend, het addernest, opklimmende adersuit een gestrekte arm: om het levenkomen in een zweetdoos is van zinlos, daarom wordt de vork in die vrouwenheupendoor mijn…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’.           ‘Ik applaudisseer. Mijn applauswordt gemetenen aan grafieken toegevoegd en altijdeen andere gecapitonneerde deur, altijd een gatin de muur, altijd datmonotheïsme: niet meer dan een fractie van tijd is nodigom het geheel te overschouwen. Van voor naar achtergespelde namen wordenopgedrongen. Lichamen die ik niet eerderin zuiverder vorm heb gevonden,…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’. ‘Zingend als een Christene. Wie zich liet insijpelenin de poreuze machinedie zich kunstlaat noemenheeft aan die kunst een zusjegestorven.) Leverhartnieren. Weekheid. (Wie wentelt een vrouwsystematisch op haar buik?) We knikken. De dictafoonklikt. Die jongen met harenals een explosie wenkt me het donker inen tast me ongetwijfeld verderaf op handwapens….

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’. ‘van geleidbaarheid: die geile bliksemmet uit fluisteringen bestaande gebaartjes, wegwerpgedachten;suggereren ze streekplekjes, opgloeiende zuchten? Zijngezichtsscherf glimlacht, alsof hij ietsin zich draagt dat op mij licht te wachten, ietsdat zich vanaf zijn geboortein hem heeft ontwikkeld met mij in gedachten. Na elke kusbestudeert hij zijn tong als een nietin het…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Verhemelte’. ‘De stiltedaarna is er een die paars naar de keel stijgt, zomogelijk veroorzaakt door een metalendraadje tussen de twee gehandschoende vuisten, leren handendie uit een pak stromen; gelijkwaardig aan wat ik over mijzag uitgieten vanmiddag, lam voor de spiegel, toegeeflijk,en daarna bleek boven twee knielende meisjes uit torenend.Eenvoud als…

Weer verder met Peter Verhelst; nu met de bundel‘Verhemelte’. ‘EXTASE I Dit is het eindevan wat in de zeventiende eeuwontkiemde en waarom alles van zinloosheid doortrokken raaktewordt niet langerdoor een vraagteken gevolgd. Het eindeis achter de rug. In de verte staan twee vrouwenmet brandende handen in de lucht roerendhun ogen te verliezen, tongenals twee razendsnelle…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘ En dat ze, beschenen door de maan, schaduwen op de daken werpt? Schaduwen diede vormaannemen van een jongen of een meisje die een arm om een jongen of een meisjeslaan, zichover die jongen of dat meisje buigen en een mond op een mond leggen. Wat denk je? Geloven…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Je strekt een arm uit, met gestrekte vingers, alsof je een handpalm op eengezicht legt. Jehoudt de adem in, telt tot drie en springt. De asfaltzwakte duisternis in. Almaardieper. Als ineen nachtelijke rivier. Tot je eindelijk de bodem hebt bereikt. Zijn het vissendie langs je heenstrijken? Wieren? Het is…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’.    ‘Alsof ik mezelf eindelijk kan voelen zoals ik vanaf mijn geboorte werd   bedoeld. Terwijl overal,uit elke porie, druiven opwellen en overal, uit elke porie een mond begint tegroeien. Ik herhaal: geloof mij, maar hou het verhaal voor ogen van de man die alleen datgeloofde waarhij zijn vinger in kon leggen.   Bijvoorbeeld:…

Weer verder met Peter Verhelst; ‘Mondschilderingen’. ‘Ik neem haar handen en leg die op mijn hals, waar ze verdwalen. De rechterhanddie de woordenals bloemblaadjes plukt: ‘De bloem ontplooide zich. En bleef zich ontplooien.Letterlijk en figuurlijk.Nam bezit van het huis. De geur ervan drong elke kamer binnen. De bloemblaadjeskrulden zich alslippen, als een tong, als een…